Ábyrgð, alúð, umhyggjaÁbyrgð, alúð, umhyggja

Ég fór nýverið á fyrirlestur um lífeyrismál opinberra starfsmanna. Fyrirlesturinn byggði á grein Gylfa Magnússonar, prófessors við Háskóla Íslands, þar sem fjallað er um breytingar sem gerðar voru á lífeyriskerfi opinberra starfsmanna árin 2016 og 2017. Það verður að segjast eins og er, mætingin var ekki í samræmi við alvarleika málsins.

Það er merkilegt hvað hægt er að tala lengi um heilbrigðiskerfið án þess að ræða fólkið sem á að halda því gangandi. Við getum talað um húsnæði, hjúkrunarrými, þjónustustig, flæði, tæknilausnir, framtíðarsýn og fagleg markmið. Allt eru þetta málefnaleg innlegg í umræðunni, en á endanum stendur alltaf eftir sama einfalda spurningin: Hver á að veita þjónustuna?

Í dag veitti heilbrigðisráðherra, Alma D. Möller, viðtöku sérstakri lýðheilsuhvatningu til stjórnvalda. Að hvatningunni stendur breiðfylking 17 félaga heilbrigðisstétta og forvarnarsamtaka. Í henni eru alþingismenn og ráðherrar hvattir til að standa með samþykktri lýðheilsustefnu til ársins 2030 og markmiðum gildandi laga um einkasölu ÁTVR á áfengi.